| Zijn schilderijen
zijn verstilde, geconcentreerde voorstellingen van een autospiegeltje,
een vliegtuigraampje, een televisiescherm, een cameralens – weinig
spectaculaire motieven die veelal te maken hebben met kijken
en zichtbaar maken. Zandvliet voegt zich in de typisch Nederlandse
schildertraditie die door Svetlana Alpers werd geschetst als ‘het
oog dat wikt en weegt’'. De laatste jaren speelt het
landschap, of landschappelijke elementen, een veel prominentere
rol in zijn werk. |
 |
